Ervaringen van bezoekers tijdens trainingen van de RHH.

2 februari 2014
Zoekactie naar een, sinds 19 januari, vermiste man (59) in Den Helder.(meer...)

Gisteravond nog bij de familie langs geweest. Mijn ervaringen met jullie groep met de familie kunnen delen. Niets dan lof !!!! Kan ook niet anders, als ik zie hoe enthousiast, professioneel jullie bezig waren. Machtig om dit van dichtbij hebben kunnen meemaken. Heeft de krant ook al gehaald. Zie bijgevoegde link.

Mocht ik meer tegenkomen, dan wel andere interessante info, dan meld ik mij weer.

Bedankt........

Ben van Werkhoven, Senior tactisch, politie Hollands Midden

Ik sluit me hier volledig bij aan. Ook ik vond het super om te zien hoe enthousiast jullie groep is, de inzet was enorm groot, zowel in aantal mensen en honden als in enthousiasme. Zelfs toen er nog een gebiedje naderhand nog moet worden gedaan heb ik geen zucht gehoord, maar opnieuw enthousiaste mensen gezien die ook de laatste open gaatjes op de kaart nog hebben afgezocht, mijn complimenten!

We houden zeker contact!

Met vriendelijke groet,

Bianca Lootsma

Specialist Vermiste Personen

6 juni 2010
trainingsdag in Austerlitz door Ron Leffers. (meer...)

De eerste kennismaking met de reddingshonden vereniging.

Na enig speurwerk van mezelf op internet ben ik terecht gekomen bij RHH te Hellevoetsluis. Omdat ik wil gaan trainen met mijn Duitse herdershond Max. Na eerst telefonisch contact te hebben gehad ben ik uitgenodigd voor een eerste kennismaking bij de reddingshonden vereniging op 6 Juni 2010. Ik heb voor die dag nog nooit gezien hoe reddingshonden getraind worden. Ze hadden me gevraagd eerst zonder de hond te komen om te zien hoe het er aan toe ging. Ik ben gegaan met een open instelling over wat er ging komen.

Om 09,30 uur verzamelden we ons bij Zeist in de bossen voor een zoektraining. De kennismaking met de andere leden heb ik als erg prettig ervaren. Na eerst even te hebben toegekeken werd ik betrokken bij de oefeningen door mee te doen als slachtoffer. Ook legden ze me uit hoe en waarom ik bepaalde dingen moest doen en de reden daarvan, zodat ik kon begrijpen waar ik mee bezig was. Dit vond ik erg leuk omdat ik meteen kon ervaren hoe men gezamenlijk de honden traint en men liet zien wat er voor nodig is om een inzetbare hond te krijgen. Ook leerde ik daardoor dat de honden echt allemaal verschillend zijn in hun manier van werken. Tussen de middag gingen we allemaal wat eten bij de auto's waarna we 's middags verder gingen met de oefeningen .

Een van de dingen die ik begrepen heb, is dat je een doorzetter moet zijn, want ondanks dat we goed weer hadden die dag komt er ook een dag dat het kan gieten van de regen en daar moet je dan wel tegen kunnen. Bij een inzet is het ook niet altijd mooi weer en de honden moeten dan ook kunnen presteren net als je zelf. Het was voor mij dan ook een leerzame dag waar ik van genoten heb en kijk uit naar de volgende training, waar ik dan wel met Max kom en kan zien of hij het ook leuk vind want je moet het alle twee leuk vinden. Ik hoop van wel! Dan gaan we een leuke tijd tegemoet.

Ron Leffers

17 december 2006
trainingsdag in Amstelveen door René Reimerink. (meer...)

Een aantal jaren geleden maakte ik voor het eerst kennis met de Reddingshonden Hulpdienst Holland door alle aandacht in de media rondom hun werkzaamheden. Zelf werd ik daar ook enthousiast van. Ook groeide mijn interesse meer in het RHH, omdat wij binnen ons gezin zelf ook een hond hebben opgenomen. Het feit dat je met je hond mensen kan redden en/of vinden. Na diverse gesprekken via de telefoon met mevrouw Van Doorn werd ik uitgenodigd om een trainingsdag bij te wonen.

Zondag 17 december 2006 was het dan zover. Wij verzamelden met de medewerkers van het RHH in Amstelveen. In Amstelveen was men bezig met sloopwerkzaamheden van kantoorpanden. Na de kennismaking werd het terrein waarop getraind zou worden eerst goed door enkele medewerkers gecontroleerd op de veiligheid. De rest kon zich omkleden en trok veiligheidskleding aan. De honden van de medewerkers wisten natuurlijk wat hen te wachten stond en waren zeer enthousiast. Nadat het terrein was verkend, werd een briefing gehouden. In de briefing werd onder andere geïnventariseerd wat de begeleiders van de honden wilden beoefenen en/of wilde trainen. Na de briefing werden de taken verdeeld en ging men aan de slag. De eerste indruk die ik kreeg was dat het zeer professioneel georganiseerd is binnen het RHH. Na diverse oefeningen werden de oefeningen in de groep besproken en werd op een goede manier feedback gegeven om elkaar tot een hoger niveau te brengen. Ikzelf ben die dag een aantal malen 'slachtoffer' geweest en was zeer verbaasd hoe de begeleiders en hun honden mij vonden. Onder de middag tijdens het eten werden nieuwe technieken met betrekking tot materialen en benodigdheden tijdens uitzending uitgelegd. Na het eten gingen we weer aan de slag totaan het einde van de middag. Nadat de trainingsdag was afgelopen werd de dag door de medewerkers geëvalueerd. Na de evaluatie werd alles ingepakt en netjes achter gelaten.

Wat een mooie dag. Ikzelf ben werkzaam bij de politie en weet dat honden een meerwaarde kunnen zijn op bepaalde gebieden. Het feit dat je met je hond iets kan betekenen en mensen kan helpen. Mijn beeld van het RHH is dat zij zeer professioneel te werk gaan en een hechte club zijn die graag willen laten zien aan anderen wat zij kunnen met hun honden. Nu wij binnen ons gezin zelf een labradorpup hebben opgenomen zou het mij fantastisch lijken om te kijken of ik met mijn hond ook dit werk van het RHH zou kunnen uitvoeren. Ja, die dag had mij nog enthousiaster gemaakt en ik was zeer te spreken over het RHH. Ik wil dan ook van de mogelijkheid gebruik maken om alle medewerkers te bedanken voor hun aandacht en hun geduld om alles maar uit te leggen, wat zij overigens met vol enthousiasme deden.

Nogmaals bedankt en tot horens!

René Reimerink

13 juni 2004
trainingsdag in Rotterdam door Marianne Hudepohl. (meer...)

EEN DAG MEEDRAAIEN IN ROTTERDAM!

Op 13 juni jl. mocht ik met de RHH een dag meelopen tijdens de training in Rotterdam. Mocht je nog "romantische" ideeën hebben over het speurwerk met een hond, dan word je daar deze dag zeker vanaf geholpen! Het is keihard werken voor baas en hond. Vol bewondering heb ik de honden deze dag aan het werk gezien; geen puinhoop was te groot om erop te gaan en door te speuren. Alles wat staat, slaan ze over maar zittende of liggende mensen speuren ze op!

Als baas ben je vooral sturend bezig en houd je de signalen van je hond scherp in de gaten. De ene hond gaat kwispelen als hij wat ruikt; de andere hond gaat even piepen. Het is dus zaak om hier tijdig op in te spelen en de honden niet eerder te motiveren anders gaan ze op een verkeerde plek zoeken! Ik heb zelf ook mogen ervaren hoe het is om als slachtoffer verstopt in het puin te zitten. De honden zijn erg blij als ze je vinden en krijgen hun beloning op het slachtoffer.

De hele dag worden je vragen geduldig beantwoord en krijg je allerlei verhalen te horen. Ik heb veel bewondering voor deze groep mensen en honden die op vrijwillige basis heel veel tijd en energie in het reddingswerk steken. Ik had graag verder gewild om te kijken of ik met mijn hond ook zover kan komen. Maar juist deze dag heeft mij nog duidelijker gemaakt dat er ontzettend veel tijd in gaat zitten en helaas is dat voor mij niet te combineren met mijn gezin. Misschien later....

Marianne Hudepohl

7 maart 2004
trainingsdag in Lage Vuursche door Arjan Kroonen. (meer...)

Lig je op een mooie zondag, vroeg in maart, lekker in het bos...... komt er een hond aangerend, kijkt je even aan en rent weer weg.

Even later is hij weer terug, gevolgd door een enthousiaste baas.

Voor veel mensen zou dat op z'n minst een rare ervaring zijn, maar niet voor degenen die speciaal naar het bos gekomen zijn om eens een training mee te maken.

Dit was het begin van een ontzettend interessante dag, vol vrolijke honden, enthousiaste bazen en een handvol nieuwsgierigen.
Na eerst een keer ver weg verstopt te zijn, kon ik de tweede inzet meelopen tijdens het zoeken naar het tweede slachtoffer. Leuk hierbij was dat ik wist waar het slachtoffer lag en ik zou zweren dat we er gewoon voorbij liepen. Wederom bleek echter de hond, ondanks het ontbreken van duidelijk speur activiteit, feilloos door te hebben dat het slachtoffer een kavel verderop lag. Het was meteen duidelijk hoe belangrijk het is om de hond niet te sturen, want de mens is maar een zwak hulpmiddel als het op zoeken aankomt.

Na de lunch kon ik meelopen met wat korte oefeningen, waarbij alle tijd was om alle vragen beantwoord te krijgen over de manier van trainen.
Wat mij hierbij opviel is dat iedereen even enthousiast is om te vertellen hoe het in z'n werk gaat, terwijl iedereen die op bezoek komt toch veel dezelfde vragen zal stellen. Vanuit mijn ervaring bij de hondentraining van de dierenbescherming (ik ben in aspirant trainer in de Haarlemse groep) heb ik voornamelijk gelet op de interactie tussen de baas en de hond, en wat mij opviel is dat elke baas weet hoe zijn of haar hond gemotiveerd moet worden. In de dagelijkse praktijk zie ik dat veel bazen niet weten hoe ze echt contact kunnen krijgen met hun hond, niet weten wat hun hond echt leuk vindt. Het gevolg is dan vaak een hond die op de training een beetje achter de baas aansjokt en het allemaal wel best vindt. Van sjokkende honden was in het bos bij Lage Vuursche beslist geen sprake. Paarden, fietsers, wandelaars, andere honden... niets was leuk genoeg om de aandacht af te leiden van het zoeken naar het slachtoffer... nouja, bijna niets... een modderpoel moest onder het mom van "misschien ligt hier iemand in verstopt" ook even grondig geinspecteerd worden.

Voor mij was het een dag om vaak aan terug te denken, zeker in verband met mijn eigen honden en de honden die op cursus komen. Het is makkelijk om te vergeten dat elke hond is uitgerust met een fantastische neus, en dat het een schande is als je die als baas niet negeert. Een hond die z'n neus niet regelmatig goed kan gebruiken mist gewoon een deel van de lol in z'n leven.

Bedankt voor de gemoedelijke ontvangst, en de wil om alles wederom aan een speur-leek uit te leggen.

Tot een volgende keer.

Arjan Kroonen
Bloemendaal

15 februari 2004
trainingsdag in Harderwijk door Lilian & Gertjan. (meer...)

Ouderkerk a/d Amstel,

Een soepfabriek midden in Harderwijk werd gesloopt.
Reden voor de RHH om op het terrein te gaan oefenen. De locatie van het terrein was makkelijk te vinden.
Bij aankomst stonden er al diverse bestelwagens langs een braak liggend terrein, waarbij een groot hek voor de nodige privacy moest zorgen.

Voor ons als "bezoekende slachtoffer" ging het hek gelukkig open. We konden onze auto nog net tussen de vele anderen kwijt. Er waren veel meer mensen dan we hadden verwacht. De mensen van het RH-Team waren al druk bezig speciale beschermde kleding aan te trekken. Ook hadden zij de beschikking over portofoons, deze bleken tijdens de training bijzonder efficiënt. Als je als slachtoffer werd verstopt kreeg je er ook een mee. Via deze portofoon kon je dan in contact blijven met de rest van de groep. Je kon dan ook gelijk horen wanneer een geleider met hond ging starten met zoeken.

Op het terrein stonden nog twee grote productie hallen die nog niet waren gesloopt. Deze waren op sommige plaatsen zo donker dat de verlichting op de helmen goed van pas kwam.
Als bezoeker was het leuk om te zien, hoe moeilijk het is om "vermiste" personen op te sporen. Als je als slachtoffer verstopt lag moest je, zeker als het om gevorderde honden ging, niets zeggen en geen geluiden maken. Je moest wachten tot de geleider een teken gaf dat je iets doen mocht. Dat dit niet eenvoudig was met een natte neus en likkende tong aan je oor spreekt voor zich. Uiteindelijk kreeg de hond een speeltje van het slachtoffer als beloning.

Het was een zeer intensieve training waar goed te zien was wat een geweldig team de geleiders met hun hond waren. De honden lieten zich dan ook gewillig op een ladder die op het puin stond naar boven dragen, zodat ze op een etage hoger konden zoeken naar het slachtoffer.

Bij het zoeken naar slachtoffers bij afgesloten toilet ruimtes was het "schoorsteen" effect heel sterk merkbaar. De honden hadden bijna allemaal de neiging om bij de eerste deur aan te geven dat daar het slachtoffer achter lag. Maar dat was juist de plek waar de warme lucht van het slachtoffer weer naar beneden kwam. Pas na aanhouden van de RH-geleider werd de juiste deur aangegeven. Bij deze momenten zie je hoe moeilijk het wel niet is om je hond te lezen. Zelfs bij ervaren begeleiders komt dan soms een beetje twijfel naar boven. Maar dat is dan ook niet verwonderlijk, want werken met reddingshonden op dit niveau is dan wel voor de hond een spelletje, maar voor de baas die moet beslissen of een gebied "vrij" wordt gegeven bij een echte calamiteit is het beslist geen spelletje.

Tussen de soep pannetjes en dito kruiden door, die her en der nog op het terrein verspreid lagen, was het voor ons een zeer leuke, bijzondere en leerzame ervaring.

Lilian & Gertjan

2 november 2003
trainingsdag in Den Haag door Nicolette van Duursen. (meer...)

Puin en natte snuiten: te gast bij de Reddingshonden Hulpdienst Nederland

Daar stond ik dan op het terrein van het beroemde kraakpand De Blauwe Aanslag in Den Haag. Er was niet veel over van het half gesloopte pand behalve een grote berg puin, glas, plastic, pijpen, spijkers, drollen en andere ondefinieerbare troep. Als mijn moeder me te midden van de rotzooi had gezien zou ze in lachen zijn uitgebarsten: 2 maten te grote, geleende bergschoenen, een oranjerode helm en werkhandschoenen. En dat allemaal op zondag om 10:00. Ja, ik was te gast bij de twee-wekelijkse training van de Reddingshonden Hulpdienst Nederland (RHH ). Omdat mijn hond Zappa uit het asiel door verschillende hondenkenners is aangewezen als 'werkhond-in-spé' en ik graag met hem aan de slag wil, had ik contact opgenomen met de RHH . Nadat Marjoleine van Doorn geduldig mijn geleuter over Zappa had aanhoord gaf ze me veel informatie over het werk en de trainingen. Ik was goed geïnformeerd en nieuwsgierig.

Ik werd warm welkom geheten door alle leden van de trainingsgroep. Zonder dat ik het doorhad was ik al gecheckt op veiligheid: mijn meest lompe Dr. Martens kwamen niet door de inspectie en ik kreeg vervangende schoenen. Twee groepen gingen op verschillende delen van het terrein trainen: de middengroep en de gevorderde groep. Ik werd direct aan iemand gekoppeld die ik de oren van de kop mocht vragen. Eerst werd er zorgvuldig een 'verstek' uitgezet, waarbij een fictief slachtoffer bedolven werd onder hout in een container. Het ging om een motivatie oefening waarbij de honden leren dat ze 'alles uit de kast moeten halen' om heel precies aan de geleider aan te geven waar het slachtoffer ligt. De geleider en hond lopen voorop, gevolgd door een begeleider die nauwlettend baas en hond in de gaten houdt en aanwijzingen geeft. De gedetailleerdheid waarmee dat gebeurt is ongelofelijk en ik was verbaasd hoe iedereen in staat is om èn naar de hond èn naar de geleider te kijken èn dan ook nog eens antwoorden op mijn vragen te geven. Het feest dat volgt nadat het slachtoffer is gevonden is uitbundig. Er wordt gebruikt gemaakt van speeltjes en als extra beloning lekkernijen als eigengemaakte gehaktballetjes zonder zout (!), brokjes pens, kaas, worst, etc. Het is mooi te zien hoeveel aandacht er gegeven wordt aan de beloning van de honden.

In de middag mocht ik met de gevorderde groep meekijken. De slachtoffers moesten 'dood' liggen, dat wil zeggen op geen enkele manier de hond stimuleren door geluid te maken of te bewegen. Het samenspel tussen de hond, geleider en begeleider is fascinerend. Ook ik mocht slachtoffer zijn en lag op een thermo-matje ingebouwd tussen brokken puin. En ja hoor, toen ik via de portofoon te horen had gekregen dat de eerste hond eraan kwam is het spannend om te horen wat er gebeurt. Al snel hoorde ik de hond hijgen en rondjes lopen boven mijn hoofd. Ik moest mijn lach inhouden toen ik de begeleider hoorde zeggen: 'Ja Lotte, ligt daar iemand lekker klem? Waar is ze dan? O, wat leuk hè dat daar iemand ligt'. Stel je voor hoe raar het is dat je blij zal zijn dat te horen als je echt vast ligt onder het puin, inclusief de zanderige snoet en poten in je gezicht die daarop volgt.

Ik heb erg genoten van het kijken naar de honden, de enorme verschillen in hoe de honden zoeken en aangeven dat ze 'lucht hebben', hoe ze onderscheid kunnen maken in de zee van geuren en vooral van de interactie tussen geleider, hond en begeleider. Maar misschien heb ik nog wel het meeste genoten van de communicatie over en weer tussen de leden van de groep: direct, veel humor, zelfspot en tegelijkertijd heel serieus en met enorm veel kennis over veiligheid, honden en mensen.
Ik zie alweer uit naar de volgende keer!

Nicolette van Duursen.

24 augustus 2003
trainingsdag in Veldhoven door Heike Korfmann en Andreas Lutz. (meer...)

Beste vrienden van de RHH.

Allereerst willen wij jullie bedanken voor de vriendelijke opname in de groep en voor de bereidwilligheid om al onze vragen te beantwoorden.
Na enige problemen om de kazerne te vinden die vandaag als trainingsgebied dienst deed,>werden wij ieder afzonderlijk in een van de twee trainingsgroepen ingedeeld.
In een groep werd met de gevorderde honden gewerkt en de andere groep hield zich bezig met de jongere, beginnende honden.

Voor ons was het heel erg interessant om te zien hoe de honden op een spelende wijze en manier aangeleerd werd om hun, voor ons mensen zo belangrijke, speurzin zo te verfijnen zodat verstopte mensen teruggevonden konden worden.
Nog meer verbaasd waren wij erover om te zien dat daar al op puppy leeftijd mee begonnen kon worden en hoe mens en dier op een vriendelijke wijze en als eenheid samen kunnen werken.

Nog opwindender was het voor ons om aan het einde van de dag een afsluitende zoekactie mee te maken als slachtoffer. De honden en geleiders moesten een bosachtig gebied afzoeken naar "slachtoffers" en dat nam natuurlijk iets meer tijd in beslag. Uiteindelijk zijn we allemaal gevonden, wat zeker niet gemakkelijk was voor de teams.

Tot slot willen wij jullie bedanken voor een hele mooie dag en hopen dat we ooit nog een keer met onze eigen hond mee kunnen doen aan een training.

Veel groeten,

Heike Korfmann en Andreas Lutz

1 december 2001
training in Tilburg door Jan Struys. (meer...)

Hallo,

Bij deze het beloofde verslag van mijn bezoek aan jullie vereniging. Zondag 1 December, zou voor mij een saaie dag thuis worden, ik zou vrouwlief wegbrengen naar het NS station, samen met een vriendin, dat ze samen een kerst/knutselbeurs in Eindhoven konden bezoeken. Op de weg richting station, aan de Ringbaan-West, vielen ineens een aantal oranje pakken op, dit op een terrein waar werdt gesloopt.
"Heeeee" roept mijn vrouw, "er zijn ook honden bij!!", ik kan het geheel in een flits waarnemen, en meteen ontstaat het plan er op de terugweg eens polshoogte te gaan nemen, ik had het vermoeden al dat er een reddingsteam aan het trainen was.

Thuis zijn wij trotse bezitters van 2 honden, een boxer ( teefje) van bijna 3 jaar Ashley genaamd, en een ST Bernhardshond, ook een teefje, van 7 maanden, een kortharige, Katja genaamd.
Met de aanschaf van Katja was al het idee onstaan om met deze hond eens wat meer te gaan doen, omdat St Bernhard's in principe bekend zijn geworden als reddingshonden, zijn we wat in die richting gaan zoeken. Nooit verder gekomen als wat "plaatjes kijken" op internet, tot 1 december.

Na het wegbrengen van mijn vrouw en vriendin , maar eens snel op zoek gegaan naar sloopsite, en "de oranje pakken", die waren in no time gevonden. Auto geparkeerd, en netjes voorzichtig het terrein betreden, in het ergste geval zou ik weggestuurd kunnen worden, dacht ik.
De ontvangst was heeeel anders,gezellig meteen handjes geschud, mijn verhaal even gedaan en wat vragen gesteld, en werdt meteen uitgenodigd om het eens mee te maken, een trainingsdag van de Reddingshonden Hulpdienst Holland.

Als je je via internet en dergelijke orienteert kan je je eigenlijk nog geen beeld vormen van hoe alles in zijn werk gaat, en op welk niveau het werk staat. Al heel snel wordt dit duidelijk, niks wordt aan toeval overgelaten veiligheid staat voorop, ik ben terplekke door de leden voorzien van veiligheidshelm, werkhandschoenen en zaklamp, verder werdt er vriendelijk verzocht een bezoekersformulier te tekenen t.a.v. de veiligheid i.v.m. aansprakelijkheid.

Van huis uit heb ik alpine ervaring en ben ik ook radio amateur, heel snel word dan duidelijk, dat hier niks aan toeval wordt overgelaten, als ik de merknamen van de gebruikte materialen zie, zit daar veel bekend kwaliteits materiaal bij, voor veiligheid en communicatie, dit is niet zomaar een clubje, hier is verder gedacht.

Dan begint het "spel" echt , een "slachtoffer" word in een kelder onder puin verstopt, en er gaat gezocht worden, mij worden nu enige gedragsregels duidelijk gemaakt, de baas en hond gaan voor de inzetleider en instructeur en gast volgen.
Daar dit gebeuren zich op een sloopterrein afspeelt zijn er wel een aantal aandachtpunten tav veiligheid, hier wordt door de instructeur keurig op gewezen, uitkijken bij loshangende delen, uitkijken bij het betreden en het verlaten van het gebouw, je nergens aan vastgrijpen. Tjeeee, de realiteit van een rampenterrein word zo wel goed benaderd. De hond in kwestie is de puinhopen uit aan het kammen op geur, even snuiven aan wat restanten van een bestelling van een friet tent, die de slopers hebben achtergelaten, en meteen door.
De honden behoren etensresten te negeren even als losse kledingstukken,dit om te voorkomen dat tijd word verloren met levenloze slachtoffers en koelkasten, ze gaan puur voor de levende slachtoffers!!

Vertederend is het als je de eerste keer het gedrag van een hond ziet veranderen als deze op een meter of 5-6 van zijn vermist slachtoffer is, voor hem gaat het echte feest nu beginnen, dit wordt duidelijk gemaakt door de lichaamstaal van het beestje, kwispellen en draaien. Als dan de de baas zijn hond aanspoort en stimuleert verder te zoeken, wordt het effect alleen maar mooier, het slachtoffer is in no time gevonden, en dan is het feest voor de hond. Deze wordt uitgebreid beloond, en geknuffeld.
De belangrijkste beloning krijgt de hond op het gevonden slachtoffer, een ware stimulatie voor een volgende keer. Het is een feest voor baas en hond.

Belangrijk voor de baas is het "lezen" van de lichaamstaal van zijn ( of haar) hond, het is een heel mooi staaltje van teamwork.
Wat hierbij mij zeer veel indruk maakte was de omgang van de mensen met hun honden, het kwam zeer plezierig over.
Dit is bijvoorbeeld bij training van politie honden weleens anders. Ik vraag me eigenlijk af wie er het meeste geniet, baas/ bazin of hond ? Wat ook opviel is het feit dat geen een hond het zelfde doet, iedere combinatie heeft zijn unieke signalen en aanpak.

Na een aantal zoekacties werd mij gevraagd slachtoffer te spelen, ook hier lag weer de nadruk op veiligheid, ik werd in een kelder ingegraven onder puin op een veilige manier, voorzien van portofoon om eventueel mijn nood kenbaar te kunnen maken.

Na de "lancering" van de hond stond deze in 2 minuten in mijn omgeving, en na nog een minuut zag ik zijn snuit, dat is heel tof om zoiets mee te maken, dan even met de snuit spelen, zijn baasje geeft even een favoriet speeltje aan en de hond krijgt hierop zijn beloning, er waren honden bij die al in een zeer korte tijd boven me hebben gestaan en al blaffend hun baasje gaan halen.
Persoonlijk heb ik het kunnen van honden altijd onderschat blijkt uit deze dag. Voor de honden gebeurt dit alles spelenderwijs, maar bij een echte ramp is het het meest plezierig speur gereedschap.

Tijdens de lunch pauze ben ik even op en neer naar huis gereden om mijn eigen honden even te verzorgen, en om 1 van mijn kids op te halen ( het hele gezin is hond minded), daarna gewapend met digitale camera en wat eigen materiaal de dag voortgezet.
Nog een zoekactie gezien buitenom een gebouw naar een 2e verdieping, het is frapant te zien hoe een hond buiten al reageert onder een raam, als baas ben je dan eigenlijk een soort van kruispeiling voor je zelf aan het maken, maar de hond stopt pas als hij boven bij het slachtoffer is.
De drive die de honden hebben om te speuren is eigenlijk onbeschrijfelijk, dit moet je gezien en beleefd hebben.

Aan dit leuke kwam een eind na een telefoontje: vrouwlief en vriendin waren inmiddels met de trein onderweg richting station Tilburg, of ik ze weer op wilde halen ?? Nou ???? eigenlijk niet!!! op het moment bij de RHH ervaarde ik dit soort telefoontjes als spelbederf.

Na dankzegging en het materiaal ingeleverd te hebben, pas op het allerlaatste moment richting station geggaan.
Vrouwlief was nu eigenlijk ook wel nieuwsgierig geworden , en vraagt er ook al meer naar.
Die wil het ook wel eens beleven. Het was voor mij een bijzonder leuke leerzame dag, waar ik genoten heb van de respectsvormen tussen honden en mensen, de kennis van de mensen van de RHH, de openheid, de gastvrijheid, en de uitstraling.

Allen hartelijk bedankt.

mvg Jan Struys